Zonder respect, geen voetbal

Zaterdag 14 december, onze laatste voetbalwedstrijd voor de winterstop. We spelen thuis tegen Victoria. De dag start anders dan we gewend zijn. Onze coaches konden vandaag helaas niet aanwezig zijn; we moesten op zoek naar rode shirts; twee spelers haken wat later aan, omdat zij van een andere wedstrijd (JO9-3) kwamen; een loslopende hond gaat er met onze bal vandoor en laat wat jongens flink schrikken. De twee invalcoaches worden met hun neus op de feiten gedrukt: chaos alom... check. Aanspreken op loslopende hond... de eerste discussie is helaas een feit.

De jongens krijgen instructies mee en we starten met de wedstrijd. Vanaf de eerste minuut is het heel spannend. Wij gaan vol in de aanval, maar Victoria ook. Het balbezit is 50/50. Kansen aan beide kanten. Victoria probeert door onze verdediging heen te komen, maar zoals altijd staat Jim als een huis in de verdediging. Ook Mick was goed bezig in de verdediging. Er is geen lichaamsdeel (behalve zijn handen) die hij niet gebruikt heeft om de ballen tegen te houden. Toch lukt het ze een paar keer om te schieten op het doel, maar Ryan laat het kaas ook niet van zijn brood eten en weet een paar ballen vakkundig uit het net te houden. Aanvallend komen we net tekort. Zoals we de afgelopen weken al zien, weten we elkaar goed te vinden. We bouwen de aanvallen goed op, spelen over naar elkaar via de zijkanten. Daniel staat midden, houdt goed overzicht op de voorhoede en weet de bal richting de spits te spelen. De verdediging van Victoria staat als een huis en helaas komt onze voorhoede er nog niet doorheen.

Het spel aan beide kanten gaat hard tegen hard. Hier en daar roepen de jongens ook wat tegen elkaar, maar dat proberen wij aan onze kant te sussen. 'We spelen ons spel met onze voeten, niet met onze mond!' Boodschap lijkt begrepen. We gaan door en komen vlak voor rust helaas achter te staan door een miscommunicatie achterin. Victoria had een muziekbox meegenomen en speelden 'we are the champions' bij het gescoorde doelpunt. Hier hadden onze jongens het zichtbaar moeilijk mee. Het is rust en dat is maar goed ook, even letterlijk de rust terugbrengen in ons team. We moeten wat meer met elkaar communiceren en achterin beter bij een mannetje van Victoria gaan staan.

De 2e helft start zoals de 1e helft geƫindigd is. Fanatieke spelers, hard voetbal en nog altijd even spannend. Communicatie onderling was vandaag wel een dingetje. Al snel in de 2e helft weet Victoria onze bal af te pakken en de tegenaanval in te gaan. Wij vergeten om mee naar achteren te lopen en om in de buurt te blijven bij de tegenstander. Een schot op doel wordt geblokt door Ryan, maar de bal stuitert richting een speler van Victoria die vrij stond en tikte de bal er in. 0-2. De frustraties lopen op, maar het lijkt ook alsof het 2e doelpunt ervoor zorgde dat wij wat scherper werden. Onze jongens houden niet van verliezen, verleggen hun focus en willen alleen nog maar scoren.

We zien mooie acties voorbijkomen. Overspelen over de breedte van het veld. Seb en Wisse komen veel aan de bal vandaag en geven de bal af aan de spits. Zelf breken ze ook een keertje door en proberen het doel te bereiken, maar helaas kwamen ze er niet doorheen. Safouan is heer en meester in het onderlinge duel, hij wint veel balbezit, schiet een aantal keer op doel, maar het geluk zit nu even niet aan onze kant. Maar dan hebben we onze topscoorder Bob, beheerst knalt hij de bal van afstand in het net! We horen weer 'we are the champions' uit de muziekbox klinken, dat is dan wel weer sociaal.

Het is 1-2 en de tijd tikt langzaam door. Nog maar een keer aanvallen dan, het is wederom Bob die op het doel schiet. Er staan veel spelers van Victoria achterin om de bal tegen te houden. Uiteindelijk is het de keeper die de bal weg wilt tikken uit het doel, maar de bal had de doellijn al gepasseerd. Of toch niet? Is het nou een doelpunt of niet? Er ontstaat wat onenigheid op en helaas ook buiten het veld, maar zoals in de regels geschreven staat, de scheidsrechter beslist: doelpunt! O wat zijn onze jongens blij, 2-2!!

De laatste minuten tikken weg. De frustratie, maar ook de wil om te winnen groeit bij beide teams. Zo erg zelfs, dat er over en weer wat onsportief gedrag vertoond wordt. Uiteraard willen wij dat niet zien op het veld. Terwijl het gebeurt, rennen onze invalcoaches al het veld op, maar worden onderbroken door publiek van de tegenstander die schreeuwend op een van onze jongens afloopt. Dit resulteert in de 2e flinke discussie van vandaag. Wij keuren onsportief gedrag van onze spelers niet goed, maar wij accepteren ook niet dat er volwassenen hun frustraties botvieren op een kind van 8. De schrik zit er behoorlijk in. Gelukkig is het tijd en ronden we de wedstrijd maar af. Gezien het spel aan beide kanten vandaag, is een gelijkstand ook wel realistisch.

Wat een heftige en beladen wedstrijd als afsluiting van de eerste helft van de competitie. Vandaag werd maar weer eens overduidelijk hoe belangrijk de campagne van de KNVB is: Zonder respect, geen voetbal. Zeker in deze leeftijdscategorie is het voorbeeldgedrag van volwassenen enorm belangrijk. Vandaag is helaas het tegendeel bewezen door volwassen mensen. Commentaar op de scheidsrechter, geen respect in onderlinge discussies en schreeuwen naar kinderen. Het geeft een nare nasmaak van eigenlijk een hele spannende wedstrijd waar we kinderen, die enorm gewaagd waren aan elkaar, zagen strijden om de winst en voor elkaar door het vuur gingen. Wat een mooie voetbalpot moest zijn, overheerst jammer genoeg de negativiteit.

Voorlopig hebben we geen wedstrijden. We gaan de winterstop in. Komende week gaan onze jongens nog wel trainen en behalen ze hopelijk allemaal het skills-diploma. Jullie duimen toch ook mee dat deze toppers dit gaan halen? In het nieuwe jaar zijn we weer terug, alle negativiteit vergeten en gaan we weer mooie voetbalwedstrijden laten zien!

Rest ons nog om iedereen fijne feestdagen te wensen en op naar een sportief 2020!