Vrijbuiter

Op deze plek bericht Wouter van der Schaaf wekelijks over zijn ervaringen op het veld als clubscheidsrechter bij SDO.

Sommige jongens voetballen met een gezicht waar de dodelijke ernst van afdruipt. Jongens met een opdracht van hun coach. Doordekken, breed houden, wedstrijd laten kantelen: allemaal instructies die zij tot in de perfectie moeten uitvoeren. Met die taken stappen zij het veld op, en wee je gebeente dat je als jonge speler die taak niet goed volbrengt. Dan kan je van je coach behoorlijk op je donder krijgen. Want bij veel coaches is opdracht echt een opdracht!!

Wat een verademing is het dan om Ollie over het veld te zien draven. Een vrijbuiter. Een jongen die meer geeft om het spelletje met de bal dan om de instructies van de coach. Hij is op en top een teamspeler maar hij laat zich niet dwingen door de schema’s op de magneetborden. Aan hem zij de vaak ondoorgrondelijke instructies over tactieken en spelschema’s niet besteed. Hij geniet ervan net die ene pass te geven waardoor de verdediging van de tegenstanders totaal in verwarring raakt. Natuurlijk: hij draaft wel eens door en pingelt wel eens te lang, maar dat hoort bij hem. Daartegenover staat dat Ollie het spel onverwachte wendingen weet te geven waar iedereen langs de kant met een grote glimlach van staat te genieten. Zijn coach geniet ook maar laat het niet merken, want die zit nog vast in zijn heilige patronen en schema’s. En zijn coach is degene die hem wil persen in voetbalpatronen uit het boekje. Omdat dat zo hoort.

Van mij - de scheidsrechter - krijgt Ollie extra bescherming. Misschien mag het niet, maar ik heb een zwak voor anarchistische spelers. Jongens die voetbal precies dat extra spel- en kijkplezier geven wat zo vaak op de velden ontbreekt. Juist door hun creativiteit en onorthodoxe oplossingen breken zij uit de ban van ‘het systeem’. Al te veel Ollies in een team maakt voetbal tot chaos, maar elk team verdient er op zijn minst één.

Wouter van der Schaaf