Testosteronbommen

Op deze plek bericht Wouter van der Schaaf wekelijks over zijn ervaringen op het veld als clubscheidsrechter bij SDO.

Al op zo’n vier meter verwijderd van de bal zet hij zijn sliding in. Het linkerbeen in een haak naar achteren, het rechter gestrekt naar voren, richting de bal. Hij is met hoge snelheid aan komen stormen, glijdt technisch fraai, maar speltechnisch onbesuisd richting de bal. Iedereen ziet de gevolgen al van verre aankomen. De speler mist de bal, komt vol op de enkel van de tegenstander. Direct zwaait hij met zijn armen dat hij volledig onschuldig is en roept in mijn richting dat hij puur de bal heeft willen spelen. Zijn tegenstander kronkelt intussen over het veld.

Elftallen van jongens onder negentien. Een verzameling testosteronbommen. Ze vertonen een tomeloze inzet. Rennen zich de benen uit het lijf. Gaan meedogenloos de strijd aan. Strijdlust als wapen om gebrek aan techniek en spelinzicht te verhullen. “Die jongens gaan voor elkaar door het vuur”, zegt de coach in de rust. Als ik hem vraag zijn mannen wat in toom te houden, voegt hij daar aan toe dat hij voorstander is van Engels voetbal. “Als je maar weet dat Engelse teams altijd de gevolgen van hun onbesuisde gedrag accepteren”, zei ik hem. “Dus kom straks niet klagen als ik een tijdstraf uitdeel”.

Ik weet genoeg: de coach is voorstander van hard en dom voetbal. Jammer dat hij zijn spelers liever op een zelfmoordmissie stuurt die leidt tot een nederlaag, dan dat hij aanstuurt op een uitgekiende partij voetbal die in een overwinning uitmondt. Blinde agressie valt niet aan te bevelen voor een leeftijd wanneer de adrenaline de oren uit komt.

En voor een scheidsrechter? Een onaangename partij. Voortdurend bezig die opgewonden types tot kalmte te manen. Een onmogelijke opgave wanneer zowel coach als aanvoerder de boel opjuinen. Geen wonder dat zij ook dit keer verliezen. Testosteron wordt vaak gebruikt als vergoelijking van riskant gedrag. Tijd dat coaches daar een eind aan maken.

Wouter van der Schaaf