Het Decibelveld

“Jongens, ik hoor jullie niet meer”. Het klonk als een noodkreet. Jimmie, de onbestwiste sterspeler van Martinus had geluid, lawaai, stemmen nodig. Voor aanwijzingen, richting, taktiek. Als je als scheidsrechter op een voetbalveld staat, wordt je omgeven door kreten, schreeuwen, oproepen en uitroepen. Als scheidsrechter sta je in het oog van een orkaan van lawaai. Voetbal als schreeuwsport. Hoe zit dat?

Het meeste lawaai komt van de zijkant. Daar staat de trainer zijn longen uit zijn lijf te schreeuwen. De mooiste trainersstemmen zijn Ernst Happel stemmen. Donker en doorrookt. Die hoor je nog maar zelden. De meeste stemmen zijn bullebakken en keffertjes. Zij blaffen hun bevelen. Meestal met algemene aanwijzingen in de hoop dat zijn jongens dat dan begrijpen. “KANTELEN” is zo’n geliefd woord. Op het veld zie ik zelden de hele ploeg ‘kantelen’ als dat van de zijkant wordt geroepen. De ergste trainers schelden en tieren tegen individuele spelers. “Jeffrey, sta GVD niet zo te dromen”.

Op het veld zelf is het een lawaai van jewelste. Met voor elke leeftijdscategorie zijn eigen toonhoogte. De hoge stemmen bij jongere spelers, de alten en sopranen bij het damesvoetbal en de bassen bij de senioren. En dan is er nog een verschil. De senioren schreeuwen als individu terwijl jongens van onder dertien allemaal tegelijk staan te roepen. Een koorzang van twee keer elf spelers. Voortdurend bezig om het balspel verbaal met veel lawaai te ondersteunen. Gelukkig hadden de jongens onder 13 gehoor gegeven aan mijn verzoek om alleen maar positief te coachen. Dus was er nooit een geklaag en gemopper over gemiste ballen en mislukte passes. “Jammer, volgende keer beter”, klonk het dan in koor. En gingen ze weer verder met hun wedstrijd.

Eigenlijk was Jimmy de enige die niet veel zei. Hij speelde zijn wedstrijd, maakte snelheid, dribbelde behendig, passte, hield overzicht, scoorde drie doelpunten en was de held van zijn ploeg. Leuk om te midden van al dat lawaai een speler te zien die mooi samenspeelt, geen idiote koprollen maakt na een doelpunt en gewoon zijn eigen gang gaat. Des te opvallender was zijn plotselinge uitroep in de stilte: “Jongens, ik hoor jullie niet meer”. Hij was net zo verbaasd over de stilte als ik. En toen floot ik af voor het einde. Weer zo’n herrie.

Wouter van der Schaaf